روستای برج خیل کیاکلا(سیمرغ)

بورم یزد و ته وِ یزدی بیارم           ته وسّه مخمل عالی بیارم

کاری نکن ته سر وسنی بیارم      ته ململ چش ره عصری بیارم

ته بوردن بوردن آ مه هارش هارش قشنگ کیجا جان دنبال ره هارش

 کهو آسمون ره کمبه سفارش      ته بوری بین راه دئیره وارش

 سر تپه نماز کند کیجا جان          کمر ره دلا راس کند کیجا جان

 خدا جه التماس کند کیجا جان     مه ره شِه ور دراز کند کیجاجان

اونجه ته اسّایی مه روبروئه        ته تن کت و شلوار رنگ کهوئه

 اگر دونم این عاشقی دروئه        یک مثقال تریاک این جان گروهه

 دیاری دیاری نزن اشاره             دشمنون بیتنه دور اماره

 الهی دشمن دل بووئه پاره         من آ ته عاشقی ندارنه چاره   

اگر مه ره خوانی شب تار برو      ندارنی وسیله با قطار برو

 اگر دشمن بهیته سر راه ره       هاکن میون برو آب دریاره

 برو تا گندم یک دانه بویم           برو تا اب رودخانه بویم

 همین که شو بیّه دستی به گردن که روز روشن بیه بیگانه بویم

مرغنه جنگی

عمو نوروز بره مرغنه جنگی        

بزن بشکن درو و دل ده رنگی

ات کل دت کل سه تا چارتا نووشه

پایین تا بال مله رسوا بووشه

سیوئی اسبه دیمه رو نیئنه

تیلاشی دل خنه ره سو نیئنه

بزن بشکن رنگی هاکرده کله

نشون هاده وه رسماسیه دل ره

بشکسه مرغنه هاکرده خنه

نکرده استخاره بوی مارمه

اته بیار ونوشه بک و بو ره

روشن هاکن خنه بی سک و سو ره

بشن او کنای سر مشت هاووشه

روشنگ چرخ هاییره وشت هاووشه

همیشگ پنجره ور خو بووشه

نو سال توم بووئه تا شو بووشه

بزن بشکن بخون کنا به کنا

بخون خار خار بخون دل دل بوو وا

((باد بهارون بیئمو

نوروز سلطون بیئمو

مژده دهید دوستون

گل در گلستون بیئمو

مشت عموی با خدا

ایشالا بوری کربلا

باد بهارون بیئمو

نوروز سلطون بیئمو)) 

ته کیسکاگ مشته مشته عمو نوروز

خداوری ته ور شوئه یا گه روز

جمع هاکن بشکنی کل و سیو دل

دوش هاییر پید ساله هچی سرچل

آرشی دیگر                                          

      هوا لم بیته دشمن دم

زمین ره وارش نم نم

نه بویی از زلنگ اینه

نه ونگی از کل کوهی

نغوم پیت کله و زوزه ی ورگ و بهو کر شال

پیغومه روزگار غرصه و درد

پسه حا ل و هوای دین مرد و زن عاشق

هوای عاشقی سرد

و این غدار دشمن خله نا مرد

  صدایی در نه نه نا از گلی و سینه ی آدم

گمون کندی پلنگ ویشه ره دیگر دنیه دم

میون داری دنیه تا کهر ره بوره جینگا

ونه شیهه دپیجه تادل صحرا، میون کیمه در آیش

بوره  تا جنگل افرا

همو ن افرا که هج و راست وه کوه دماوند دنه لا لا

- کمین افراسیاب اینجه کمین دره

بفکر بیتن  این سر زمین دره

کمین تهمینه ره با شه بلشت چش  دوسه چش

مگر این خاک رستم خیز

بی رستم بموندسه؟

که انتی از هدار هاکردن این ملک

دشمن ره بموئه خش

  درفش کاوه ره کی  خوانه  دس بیره؟

شه  دشمن نفس بیره

وجب به وجب این خاک

که با خون سیا وش ها عجین هسته

و شا باش هزاران مرد در این سر زمین هسته

ونه با غیرت هر مرد ایرانی بوئه  آباد

خله بده                                                                

ور هدائن

 شه غیرت ره پر هدائن

پلنگ لاش سر ورگ بتتن؟!

نکمبه باور

 ونه مرد خطر بویم

اتا مازندرونی مرد

اتا ازاده ی شبگرد

اتا سر باز اهل درد

کسی که بزنه شه دل ره به دریا

نداره ترس

ونه چرخه تو جه دشمن بهیره غم

اگر چه ونه نوم  افراسیاب و هر که نامرده

پرس سه با کمانی که ونه په غیرت ایران و ایرانی

بکشه  پر

بوره تا اون سر دنیا- آمو دریا

ازون جه بوره بالا تر

هنتا تا منزل عنقا

خله اونور ترک -اونجه

که آسمون لمبرهسته نا پیدا

دشمن شام آخر بوه دگرده  -

 امه چنبلی کوتر بوه  بگرده

برامنده - زمستونه سیو ابر تتاری ره

 روز و شوی نخاری ره

چه ونه سینه سو-هر کس  

 شه نعش بوره از این خنه بیرون

بوینه این ، تیلنده شو

دره  دار و بنه ره کشنه داهون

صدا اینه

صویی، که دار طلای ونگ

کشنه اسپه چادر ره                                              

میون ایش و جنگل

  - دره رزه ره وا هاکن!

زمین نموندنه بی مرد

بی  کلوکی و خوندش

 بی بته تن چشمه ، بی شوکا ی مست  کوه

که تاش آریو برزن در این ملک

ولی امروز

که دشمن شه بلشت چش ره دوسه

به امه  چش

زنده جینگا- خوانه تا امه خواری  جه

بهووه خش

ونه  تن تن سو- در کرک ره بیارم پائین

بختن ؛  یا شه خد کت په بیتن- ور هدائن ،بتر سین؛

خدا دونده ،که انتی تیم تال

 این ملک میونه نبونه سوز

درفش کاوه ره بروکه دس بیریم

هرس سیم  سینه به سینه ی دماوند

 شه دشمن نفس بیریم

بدونه دشمن خونی

که  هنتا یک نفر اسا

اتا مرد خطر اسا

همون تا یی که با تیری کلوم و دود مان هر چه نا مرد-         بزوئه تش

هر چی دشمن دل گر

صدا اینه

هوا لم بیته دشمن دم

نغوم پیت کله و زوزه ی ورگ و بهو کر شال               

چه نه نه کم!

 کل کوهی دشونه کوه

اتا چش ونه پیش و – صد تا چش دنبال                        

چکل ره سینه سو کنده

سر کوه ورف او کنده

بچاه بچاه ره بو کنده

  شونه تا غله ی دب بند

– اسپه دب ره دونده بند

هنیشه با  خدایی که دره سر کوه

و جر کوه - لشکر ورگ وبهو کر شال

هنتا  دارو بنه ره کشنه داهون

گمون کنده امه دراز شو دیگر نوونه توم

صدا اینه

خدایی، از بلند کوی جا اینه

دی بیته خنه ره ونه بیارم سو

کوتر چمبلی ره بال و پر هادم

 امسه چلچلا بوه

ونه خوندش ،امه درد  دوا بوه

کمین دشمن امه خاک کمین دره

بفکر بیتن  این سر زمین دره

کل کوهی دماوند سرین اسا

به عشق آرش این سر زمین اسا

بورین بوین عمو نوروز

دواره داستانی ره بهیره سر

به نوم آرشی دیگر

      به نوم آرشی دیگر 

بهاریه

یاد دش بخیراون قدیما

یره به کینکه  ، خرما جرینگ جرینگ –چه گل بهار نازنین

چش درکا ،چلیک مار

گوپان و پشتی.. چدومبه صد تا هنر داشتنه وچون

اتا اشکم داشتنه پلا و بلا وشون سه بیه یکسون

کنس و ولیک، وشونسه بیه عسل ماز واری شیرین - بدونه چاشت و نهار

سر بینه ،صویی تا  نماشون- اینهمه ناز و ادا نداشتنه

زمستون- اسب میک ره هر کی داشته

اتا لتکاره تله جه کرده اورک

واش خواره تیکا ره خوندسه که برو

 اسپه چینک – سیو تیکا - هنوالی تله ی ور کشیه دوک

"هنو الی  هنوالی  دودوک بکش

همین راسته  همین راسته اجیک دره خله مسته  تره وسته"

زندگی تله ی ور ، وروشه ی په - مثل اوی واری - کلاک زوئه شی یه

زمستون گته وارش, گته وا, وقتی که دار ره زوئه کشه

صوایی اغوزدار بن - پر بیه - وچه و کچه

هر کسی اتا خله اغوز ره گیته کرده  تریک

تا نماشته کشته کا بیه ونه کار

نه هول بز داشته  نه بز کله و  یار

زمستون اسپه اسب - سک و صغیر بینه سوار

وره پیش کردنه تا گذر بهار

هلی تی تی که ایمو بهار سلوم

هول و تکون بیه گت گتای ارمون

بوردن شهر- لکلا بیتنه وچون

نو کلوش-  شبره دوندی

نقل و نبات - برای سفره ی عیدی

دنگ سر بوردن وچال بنی هاکردن

اغوز نون – پیسه گنده – اتا بنه سیر و سنجه- ونه په - سرکه و سکه

... همه به یک کنار- گرد دیه ی سره - حسینی خنه ی قران- که دیه منبر بالا

که بیه برکت خنه –

فکر مادرمه  که وسه - به نوم اتا نفراز کته تا گت

هر کی هسته ونه نوم - خوار بوئه- وقت استخاره

 همه ی اینها به کنار

گت ما ر مشهدی فضه که همش داد زوئه گته

انتی وقت –صد تا چش و دس داری کمه

بد غلطه بهو وم  - امه دل  دل ره خنه ریه بتیم ره- نکنه- یک سال نشستی بمونده

    سال نو بوئه دل گر - وچون اما..عیدی سفره ره وشون دوش دوندی گنه کمه

زنجپیلی نون نشنه- به درک!

 هر کی اینه-  گنه که  شاخ دار کرک مرغنه خوامبه شمه جه- مرغنه  جنگی وسه خله خواره ---   سیو حلواره ونه جا بدائن  - وچه نوینه

عیدی که اینه ننا  - لیز دینه اسپه گل جه  کوهنه خنه ره  - خنه بونه هنتا عاروس

 چند خشه ونه دله دوه عاروس

مرغنه جنگی و عیدی – ونه په جینگای وچون

این سر تا اون سر خنه – دیه مهمون

دوست و دشمن بینه یک سون- همه با هم کدورت و ناخشی ره کردنه گوم

هلی – تی تی جه شه سر ره کشیه لا

دیاری عاروس ره موندسه – که خوانه

یک نفر وره تعارف هاکنه بوه بفرما

شه وسه ناز هاکنه  - کلک سری هادین تا بی ام

سور دار ململ تن- هرس سایی ویشه ره په نه

افرای گوشه واره مرواریه -  چش خوانه که وره بوینه

این همه مهر و محبت همه از لطف خدا – مهر  بهاره

ککی سر نا زنده  تی تی کا ک  - نقاره

نوروز خون شه وسه حال و هوای دیگه دارنه

این سره اون سره سر دینه صدا ره - گنه که :

مشتی عموی با خدا – شمه سر پیش ره دواره زمبه پا

خدا شماره سلامتی هاده – هر چی ته دل خوانه و گتی هاده

ته پسر رخت دامادی دپوشه –شمه کل تلار ره گل بن هاکنه

شمه مله پر بوئه از سک و سو—شمه لتکا  پربوئه از بک و بو

 حا جی  فیروزه با اون ناز و ادا- دایره زنگی ره هی یارده صدا–

گته که مه رو سیاه هسته بدون – خشی هر درد دوا هسته بدون

سال نو شمه تن قوا بوئه  روز خش حال و روز شما بوئه

مال جدی  ایموئه  با شه الم – آقا جل ره وندسه وچون دس

چشمه ی او ونوشه ره – په گیته

لب و لوچه جه خشالی ره گیته

چشمه ی او – خشالی –عیدی گردش- سفره ی هفت سین

قرانی –اسکناس پنج زاری - نو لکلا – در کنار اینهمه

لطف خدا – شماره مبارکا

اون قدیما کله په وچونا

سک و  صغیر کشه زونه تچکل و انگشت کلو ره

ناله بن ورف دیه تا ساخ

کرچه مار جاج کرده شیه چیندکا ره گیته شه ور

زرده سگ کت کته په لب بیه تن تن کرده لوحه

وا اغوزه داره دیمره گته شیش واری روشته

پا بزا وقتی که خواسته بوره بریم

ونه په اتا نفر هم بیه راهی

نکنه آل بیه تازه چل مار بوه بی وقتی

وره بیره بوره اونجه که ندومبه کجوئه

اینجه و اونجه و یا هر کجه بیبو

زک و زا بمپری کاک کردنه شینه خنه ره اشتنه شه سر

کاتی ور

بامبلوی رزه اگه دیگه نیبو

کترازن مثل اجل معلق بیه حاضر

گت ببا چش قلی کرده که یعنی

جق بکنین کترا زن صدا زمبه شمه سر بوسنده

زکا زا وقتی که کاتی ره اشانه

بامبلوی رزه ره تا که دینه وا

شه خدر وردنه گت گتا ی په

گت ببا تله قلیون ره گیته دس

کچکه قلیون تکنه ره کشیه هورت

 ونه کف وقتی بیه کوک

صدا ره سردائه خوندسته امیری کتولی نجما و رعنا

زکه زای دین و ایمون بیه کاتی

زائو پتج همیشه تجسته ال

وشونه پتج همیشه کاتی ور

اتا رمه کله وسن دییه

بیرون وچه گیر ونگه زن دراز قوا

شوکه قبرستون میون نصیبه ورگ و سگ شال نییبو هاکرد بو هدار

مرده لینگ زنده ره گیته همیشه

شو زمونی که ایمو افتاب ره ورده اون وره سی

تاریکی بزه واری دشت چرسته

ما دکته شو اگر بیبو که هیچی

وای ازون زمون که آسمون ماه بیبو نا پیدا

همه جا جن دییه هر جمنده ورد زبون بیه بسم الله

شو بیه  شو په ی سه تراکنش، تیلنده چایی و نخاری

غرصه ی بتتن و بی کس و کاری

هول تکون سک و صغیر سره

برمه باره ی وچه که دره گهر ه

اون زمونی که طلا بی وقتی خوندش ره گیته سر

کله یه دی خنه ره کرده قلیه

سرخه دیم زکه زائون میس میس اندا ،تچکل ور اسوک اسوک

خو کلین واری لا زوئه وشون ره

گت خی ملک ورا کرده و شیه اون وره سی

سگ شال یاردنه نغوم

ورگ زوزه ایش کشیه داهون

اتا مردی که ونه نوم بیه میراب

ونه دل میس میس اندا دهیه خون

برای ابرو داری خسه تن ره کشیه لوش

شه پلی هی کرده سروش

شیه تا گت کیله ی سر

کال دشت ره کرده هدار

روز و شو لت روئه ره کشه زوئه

گل به گل خیال ایمو وره تری کرده که بپره

دل ترکندی دشت ونه بتتن

ونه بپا بوئن وقتی بونی میراب

صد تا چش داشتن و خو ره خو بدین

خو ونه وقتی که میراب بونی

ارمون بوئه

میسه قله بوئه گلی سر هنیشه تا که نخسی

تیناری را دکفی گت کیله ی ور

سگ و شاله په بتجی تا صوایی

تیناری ورگ واری بکشه زوزه

گل به گل هول تکون سگ واری تره بجوئه

را ره کج کندی اگه بونه دگردی

ایش خی تره پنه

صداره کال زمین دله سر دنی گنی

" اهای های های

                     اهای های های

                                       اهای های ..."

اسمون استاره ی سو دنیه اتا کرپ ماه اگه بیبو دنیه

ارمجی واری شو چفنه تن ره

غرصه لوش کشنه ته ره

لت کی ورگ واری ورنه

پرچین په – کرسه رو – نفاره سر

من ته جه هستمه، بنده ی خدا جان برار

مره گنه مشت حسن دشت دله ته کس و کار

من فقط خوامبه ته جه وقتی اینه پائیز ماه

هپاته بینج تاچه زندی، امه هوا ره دار

همیشه پیدا بونه مشتی حسن وقت نشاء

معرفت دره ،نمرده انتی سال و روزگار

**

سگ و شال واری زوزه کشنی با زندگی

 چنده آسوک مجنی، با اتا دریا زندگی

بوی گل در نینه تا استا واوجی بوه سوز

اتا آدم دنیه بهوه زیبا زندگی

اتا آدم  که ونه دل مثل آسمون بوئه

بهووه ،هنتا دره اینور درکا زندگی

دل خوانه ،ورف زمستون ره، تی تی او هاکنه

کهنه سال ماه بوره بهووه پیدا زندگی

گته مار چل و معکو ره دماسه رج بزنه

انتری گب بزنه، نکته از  تا زندگی

چه ونه هرکی شه راه ره کج هاکنه یک طرف

هر کسی بوره شه سی هاکنه  سیوا زندگی

بختی  خو کشنی ؟ دل ته بلاره راست بواش !!

من  ته جه هستمه، شه چش ره هاکن وا زندگی

کوه و جنگل دست به دست هم هدانه تا ابد

کی گنه وسنی بوییم همیشه با همدیگه بد؟

به جای دوسن سد بلند، بی خدی

بزنیم به سینه ی اخم و کدورت دست رد

راس بواش تیلند شو ره ته نکن دستک ماس

خوامبه با ته هاکنم شه مهربونی ره رصد

عقل و تدبیر شما مسند شاهی نه شنه

صد زمانی صد بونه دهووه هشتاد و نود

 خوامبه همه بدونن، گتا ونه مرام دارن

گت نیه هر کی بوئه مردم سه سنگ لحد

برو تا با همدیگه همیشه مهربون بوئیم

بعد ما ، دنواشه ، یزید و شمرو ابن سعد

**

ته بدون بین من و ته صد تا دریا دکشن

یا که دیوار چینی تا عرش اعلا دکشن

همه درمونده بوئیم که چتی  با هم دواشیم

گل خرزهره ره با اوجی و استا دکشن

اتا خنه بسازن نه در،نه  پنجره نداره

تازه ونه میونه اگر و اما دکشن

همه ی لوشه نفیر بوئه به وقت همدلی

به جای فکر درس ارمون بی جا دکشن

معلومه که دشمنه چکه سما بونه بلند

نونه بلیم بی ین امه سه فردا دکشن

چنده خشه که با هم، پلی بسازیم، دل وشا

پلی که خدا خوانه میون دلها دکشن

**

وطن از عشق من و ته، دینه بوی پاپلی

وقتی که فرقی نداره ته گلی و مه گلی

آسمون پر بونه از روجا و ونگ روشنی

طلا شونه دار سر، گنه اذان هم دلی

مثل آیینه بونه اتا وضوجه دل و دین

دل نماز په شونه، هنتا خداوند پلی

اونجه که درد بی درمون همه دوا بونه

خط قرمز کشنه بر سر  اما و ولی

ونوشه قطار قطار چکه سما کنده اینه

تا که مل مل بکشه بهار رو بند هلی

دواره گیسه ی افرا و اوجا بوه دیار

بی یه شونه بکشه، جنگل ذلفه ولولی

 حیف که هر کی بیه فاق یکی ره بهیره

حیف که رج بزنیم بر سر  راه هم تلی

**

ته همون بالا بلندی  حیفه پائین دکفی

چه ونه با بی خیالی از سر زین دکفی

عقل و تدبیر ته کو  کجه وره او بدایی؟

بالا سر خدا دره نکنه از دین دکفی

وقتشه، با یا علی، کاری کارستون هاکنی

زندگی پل صراطه حیفه از این دکفی

جور دیگر بییه الان زمانه           همسایه همسایه ره نشناسنه

دم بدا بییه اسب پالون و زین    اسب شیره بییه بیب بیب ماشین

به جای کلک و کردی و پشکار    کاپشن بمو با آمریکایی شلوار

کالچرم جا بمو چکمه افسری    اسبه چارقد جا سیو روسری

سرخ جمه کننه پرجایی کیجا    دکل ملوم نیه کیجا و زنا

الان سخت بییه همه روز و شو   پرجایی بییه این رو و اون رو

لل- وا بشکسه خونش بمرده     شو روز نئی امه لمپا دمرده

سجرو مه رییه ته او درازی   هر چی که من گمه تو نونی راضی

اسا که تموم که نوونه تنه او   ونه تموم بووشه مه گفتگو

اونکه همش خو نشونه ویشاره، مِه ماره

گَرِه ی وَر، نیشته و بی قراره، مه ماره

اونکه مِره کانده همش نواجش

بودِنِ وِه، مثّه گال بهاره، مه ماره

اونکه خاشه جانده دِنه مِوِسته

غصه و غم وِنِ شوم و قَینیاره، مه ماره

اونکه همش اِشکُفنه بو دِنه

اُورشِم رنگ مثه گال اِناره، مه ماره

اونکه نَشونه هیچگُدِر چرخ تو

سره دله همش مه ور تیناره، مه ماره

اونکه مره دارنه همش خاشه کَش

یِتّا خله غم وِنه دِلده باره، مه ماره

اونکه مره شیر هِدا سُز بموندم

نخاتی جِه تن ونه زرده زاره، مه ماره

اونکه مِوِه اِفتا واری سو دنه

هر جا دَوو برکت مه تِلاره، مه ماره

اونکه قرآن، وِرِه هِدائه وعده

بهشت وِنه لینگ تَه جِه دِیاره، مه ماره

اونکه غلام هَسّه وِنِه خاطر خواه

همش گونه وِه مِنه اعتباره، مه ماره

وقتی ته دس پول دره شه فقیری ره یاد نکن

پتو گلبافت ته سر دره لمه گلی ره یاد نکن

زبون فارسی یاد بهیتی مازرونی ره یاد نکن

با کلاسه کفش پوشنی لینگ تلی ره یاد نکن

ای دپیته عطر مه مازندرون سرخ گل       دل ره غش ایارنه نوای بلبلون مس دل

سبز شال وندنه تسکا شه کمر افرای پیش     تتی کاک سلوم شونه خشک چنار چو و چل

از صفارود تا هراز و تجن روشن او           او چه اویی کننهو شربته شربت عسل

ونوشه گیرنه بهار بک و بو دل دنشه          سرپیش سرخ انار وندنه سرره سرخ جل

تفت کلاک زمسون خر و خش بورده پئی          خرد چله غلطه بییه اسا پنمه شل

تو تراک ورف روز توم بونه افتاب کشه          تش انگشت شونه مار سیو بونه سرخ کتل

دس وندمه حنا کمه شه تن اسپه جمه        شومبه تا رنگ بکنم عیدی بن مرغنه کل

هشته ازال منه جور ورزا همن اورگ بزه        رسنه نوبت ورز و واردنی کسو کمل

بنشا المه شه دشته کوچ بار سمت اوریم       که اگر در بجومندم کفنه اسببه سپل

سفره ره جم نکن نور یار سر نهار انه

درانه دساپا هاکن، بور همه ره صدا هاکن
چکه بزن سما هاکن سرزده با وقار انه

تشت بور لگن بیار طبل و دسر کتن بیار
دشمن ور کفن بیار بورده پار و پرار انه

دهره بیار گلن بزن گو ره بور همن دون
خارک پیراهن دکن یار سمن سوار انه

لمتکا و متکا بیار، کاسه و پیلکا بیار
بزکله جونکا بیار مظهر کردگار انه

زهره انه روجا انه نقره انه طلا انه
خنده انه صفا انه جلوه شام تار انه

لینگ نشون گنه انه، دسا دهون گنه انه
دور زمون گنه انه بلبل بی قرار انه

اسپه میها ره بو نرو وارش و وا ره بو نرو
سرد هوا ره بو نرو چرده دوسه دار انه

حجله نشین هلی ره بو ممرز و ولولی ره بو
پج بدا انجلی ره بو ککی و ککی مار انه

غرصه نخر صوا انه روز دهون الا انه

یار نئو خدا انه دلبر غرصه خوار انه

چله شونه هوا شونه ورف شونه میها شونه
چکه شونه سما شونه یار تن کنار انه

سبزه پرس چمن پرس دره پرس همن پرس
مرده در کفن پرس چله سر بهار انه

زردکلا کئی انه سرخ تتی ائی انه
ورف دهون هئی انه باغ انه نپار انه

تازه پچا پچا ره بو ترنه ونوشه ها ره بو
پهلم و گندیما ره بو سوزی سبزه زار انه

درد انه دوا انه عشق انه جفا انه
برمه و ونگ وا انه غرصه بیشمار انه

ظلم دره ستم دره محبت دم به دم دره
غم دره گاه کم دره گاه هزار هزار انه

لاله همن همن انه، سنبل و یاسمن انه
قاصدک چمن انه، سرخ تتی انار انه

حافظ خوش سخن گنه عمر دراز ره بخواه
راسه نمیر بهار انه، کمبزه با خیار انه

این همه ره فنا بوین همه ره نابجا بوین
جای همه خدا بوین عشقه که پایدار انه

حجت دل دماغ دور باته امیدوار باش
عمر ننه زمون ننه گردش روزگار انه [ مهدی درخشانی منصورکوهی ]

اسارت اهل بیت علیه السلام

ای سر ز تن بیه جدا

تن بمونسه قتلگاه

کربلا ره دپیته اون صدای قرآن تو

هنوز که دارمه انّه خون از تن عریان تو

بکوشتنه تره عدو

غرق خون بیه ته گلو

بمونسه سیاه حسین در این بیابون بلا

من دارمه شومبه اسیری همراه ته زین العابدین امام

هر جا بورم در به دری

تو مه دل دله دری

ته وچون ره گیرمه شه دوش

هر جا شه هوراه ورمه

سه سره کنار نیشتمه

ته وسه غصه خرمه

تو چلچراغ خواخری

مه مار جان پسری

مه همسفر هستی برار بر سر نیزه این سفر

بالای نیزه نیشتی و هر جا مره دارنی نظر

من که شوره تا سوایی

کشمبه چنده بی خویی

بیداری کشمبه ته این

رز رزه وچون باخسن

همه خستونه خون به دل

برار برار برار  برار خواخر نفسه  

اخ برار برار براربرار   خوار برار همه کسه

من تک سواری داشتمه 

شه وسه یاری داشتمه 

مه دل دره پاره وونه 

روزی براری داشتمه 

هر وقت مره غم دئیه 

 حسین مه ناز ر کشیه 

هم زینب برار بیه 

هم مه پیر مه مار بیه

برا با هم بخوندیم ناله ها ر

 برا محمل دوندیم ناقه ها ر 

برا تا  به قیامت غم بهیریم 

برا  واویلتا  ر   دم   بهیریم 

برا از کربلا دائیم بخوندیم 

برا از  غصه دارون  جا نموندیم

برا  مشتی  امام رضائی بویم

خدا  هاکانه  کربلائی  بویم